دختری که به نام پدرش مدرسه ساخت نمی خواهم یاد پدرم فراموش شود


شکیبا خدیر از آن دسته بانوانی است که می توان از او به عنوان یک فرزند صالح نام برد. فرزندی که با گذشت 10 سال از فوت پدرش هنوز به دنبال برآورده نمودن آرزوی اوست. بانوی جوانی که زندگیش را مدیون زحمات و تلاش های پدر و مادرش می داند.

 این بانوی نیکوکار که در دانشگاه، ادبیات فارسی خوانده، درباره کار خیری که انجام داده است می گوید: ده سالی از فوت پدرم می گذرد. من پدرم را خیلی زود از دست دادم و عمرش کفاف این را نداد که به آروزهایش دست پیدا کند. وقتی انسانها از این دنیا می روند انگار از ذهن ها پاک می شوند و شاید دیگر کسی به یادشان نباشد. پدرم برای من خیلی زحمت کشیده بود فکر می کنم حق پدرم این نیست که به دست فراموشی سپرده شود. کلا من همیشه از گذشتگان یاد می کنم و دوست دارم یادشان را همیشه زنده نگه دارم. با خود گفتم،شاید با پولی که به من ارث رسیده بتوانم خیلی کارها انجام دهم اما می دانم که حق پدر و مادر این نیست که زحمات عمرشان بی نتیجه بماند.
خدیر در ادامه درباره آرزوی پدرش می گوید: پدر مرحومم «حاج علی اصغر خدیر» خیلی آرزو داشت که یک مدرسه یا یک درمانگاه بسازد. ولی متاسفانه نشد. حالا من به عنوان دختر او در چند ماه آینده، افتتاح مدرسه ای را با نام پدرم جشن خواهم گرفت.
اتفاق جالب در راه ساخت مدرسه
شکیبا خدیر در ادامه از یک اتفاق جالبی که برایش در مسیر مدرسه سازی رقم خورده است صحبت می کند و می گوید: مدرسه ای را که برای ساخت مدرسه به من معرفی شد در محله یوسف آباد است. محله ای که عمر کاری پدرم در آنجا سپری شده و درکوچه پس کوچه های این محله قدم زده بود. هر زمان که به یاد این موضوع می افتم خوشحال می شوم و می گویم که حتما در این موضوع حکمتی بوده است.
 

فاطمه ناگهی

 



منتشر شده در تاریخ ۱۳۹۴ شنبه ۲ خرداد
کدخبر:793منبع:تاریخ انتشار:۱۳۹۴ دوم خردادلینک خبر: http://www.khayerinemadresesaz.ir/Pages/News-793.aspx