محمدرضا قربانی : درباره حفظ و نگهداری فضاهای آموزشی / "ضرورت تمرکزبخشی" در ساخت، نگهداری، تعمیر و تجهیز مدارس


مدارس و فضاهای آموزشی همچون تمامی دارائی های سرمایه ای نقش مهمی در توسعه هر کشور دارند. از آنجا که این نوع سرمایه گذاری ها همراه با آثاری درازمدت است، به همین دلیل دقت نظر در صرف هزینه ها در این بخش ضروری به نظر می رسد. امروزه مدارس جدید به لحاظ دقت های فنی و مهندسی به طور میانگین می توانند عمری بالغ بر 100 سال داشته باشند و به همین دلیل فضاهای آموزشی یک سرمایه فرهنگی و اقتصادی پایدار به شمار می آیند.

مدارس و فضاهای آموزشی همچون تمامی دارائی های سرمایه ای نقش مهمی در توسعه هر کشور دارند. از آنجا که این نوع سرمایه گذاری ها همراه با آثاری درازمدت است، به همین دلیل دقت نظر در صرف هزینه ها در این بخش ضروری به نظر می رسد. امروزه مدارس جدید به لحاظ دقت های فنی و مهندسی به طور میانگین می توانند عمری بالغ بر 100 سال داشته باشند و به همین دلیل فضاهای آموزشی یک سرمایه فرهنگی و اقتصادی پایدار به شمار می آیند. حتی در برنامه ریزی های استراتژیک و "مدیریت بحران" مدارس به عنوان "اماکن معین" دسته بندی شده اند که در زمان حوادث غیر مترقبه به عنوان محل اسکان یا امدادرسانی در نظر گرفته شده اند. بنابراین نگاه به ساختمان مدرسه فراتر از یک فضای معمولی برای آموزش چند ساعته دانش‌آموزان است. از سوی دیگر مدرسه یک کالای گران قیمت محسوب می شود. به طور متوسط برای ساخت و تجهیز یک مدرسه 1000 متری، اعتباری بالغ بر یک و نیم میلیارد تومان لازم است و این رقم کوچکی نیست.
یکی از مباحث اساسی در بحث ساختمان، موضوع حفظ و نگهداری است. در بخش خصوصی هر شهروند به خوبی از این دارایی سرمایه ای خود حفظ و حراست می کند و سالیانه رقمی برای تعمیر یا پیشگیری از خسارت احتمالی در نظر می گیرد ولی متاسفانه ما امروز در حفظ و نگهداری و تعمیر فضاهای آموزشی متولی مشخصی نداریم و هرچند کارشناس های ساختمان و کارپردازی های ادارات آموزش و پرورش و یا مدیران مدارس و نیروهای سرایدار بدون مسئولیت مستقیم این وظیفه را انجام می دهند ولیکن این روند به هیچ عنوان مناسب و کارآمد نیست. بدون تردید در بخش نگهداری و تعمیر مدارس، نیازمند پیش بینی یک واحد تخصصی و نیروهای آموزش دیده برای این بخش هستیم. نکته دیگر اینکه این موضوع مختص به واحدهای آموزشی هم نیست، اصولا هر بنا یا ساختمان نیازمند حفظ و نگهداری است. اگر از یک پل یا تونل یا سد یا هر پروژه دیگر نگهداری نشود، در کوتاه مدت آثار فرسودگی زودرس در آن ظاهر خواهد شد. لذا امروزه در بخش حفاظت و نگهداری از فضاهای آموزشی نبود متولی مشخص به وضوح احساس می شود.
از سوی دیگر تعیین "متولی مشخص" برای نگهداری از فضاهای‌اموزشی و تعمیرات به موقع از دغدغه های خیرین محترم مدرسه ساز نیز هست. خیرینی که صدها میلیون تومان و بعضا تعهدات میلیاردی را صرف ساخت فضاهای آموزشی می نمایند، انتظار دارند در حفظ و نگهداری این مدارس نیز برنامه ریزی های دقیق انجام شود.
مسئله دیگر اینکه در حال حاضر سازمان نوسازی مدارس کشور و در سطح استانها نیز ادارات کل نوسازی مدارس مسئول اصلی ساخت، توسعه و تجهیز فضاهای آموزشی محسوب می شوند و عملکرد این نهاد همواره در ردیف دستگاه های موفق ارزیابی شده است. نکته قابل تامل اینکه بعضا شاهدیم شهرداری ها، شوراهای محلات و مناطق، اعتباراتی را برای تعمیر و تجهیز فضاهای اموزشی اختصاص می دهند و یا از محل 5 درصد عوارض شهرداری ها اعتباراتی به ساخت و تعمیر و تجهیز فضاهای آموزی اختصاص می یابد. این اقدام بسیار ارزشمند است ولیکن نکته اساسی این است که اگر تخصیص این اعتبارات زیر نظر سازمان نوسازی مدارس کشور انجام شود، براساس نیازسنجی های جامع و دقیق می تواند در توسعه متوازن فضاهای آموزشی بهتر مورد استفاده قرار گیرد. به همین دلیل علاوه بر تعریف و تعیین متولی اصلی برای حفظ و نگهداری فضاهای آموزشی، ضرورت تمرکز بخشی در تخصیص اعتبارات دریافتی از شهرداری ها برای هزینه در فضاهای آموزشی زیر نظر مستقیم سازمان نوسازی مدارس و ادارات کل نوسازی مدارس استان ها می تواند به تعادل بخشی و نظارت دقیق در این بخش کمک کند.   
 

*مدیرعامل مجمع خیرین مدرسه ساز شهرتهران  

 



منتشر شده در تاریخ ۱۳۹۵ دوشنبه ۲۵ مرداد
کدخبر:1227منبع:تاریخ انتشار:۱۳۹۵ بيست و پنجم مردادلینک خبر: http://www.khayerinemadresesaz.ir/Pages/News-1227.aspx