۱۳۹۸ جمعه ۲۲ آذر - 12/13/2019 8:56:18 AM / تهران - 8:56 صبح
آرشیو خبر کد خبر: 1064  
داوود فرزانه از خاطرات پدر مرحومش می گوید؛

پرچم مدرسه سازی را زمین نگذار

از کودکی خاطرات خوشی از پدر دارد و مردمداری او و کمک به دیگران در ذهن او نقش بسته است. «داود فرزانه» با نگاه به این منش پدر قد کشیده و درس مردمدار ی را از او آموخته است. او از روزهایی می گوید که زندگی شان با مدرسه سازی گروه خورد:« مادرم به رحمت خدا رفته بود وجای خالی اش پدرم را آزار می داد و او را گوشه نشین کرده بود. البته در آن دوران هم مثل گذشته ریش سفیدی می کرد و گره از گرفتاری اهالی باز می کرد. برای اینکه از فکر و خیال بیرون بیاید به او پیشنهاد دادم تا در محله هایی که امکانات آموزشی ندارند مدرسه سازی کند. پدر پیشنهاد من را پذیرفت و برای مدرسه سازی دست به کار شد. ساخت مدرسه آنقدر روی پدرم تاثیر مثبت گذاشت که ناراحتی و تنهایی اش را فراموش کرد. با وجود بیماری ریوی که داشت، تقریبا هر روز به مدارس سرکشی می کرد. .پدر در مدت 17 سال، 2 مدرسه فرزانه یک و 2 را به ترتیب در محله های دربند و دارآباد ساخت که امروز دانش آموزان در آنجا مشغول تحصیل هستند. ساخت مدرسه سختی های بسیاری داشت ولی پدر با وجود خستگی روحیه خوبی پیدا کرده بود و حاضر نبود، دست از این کار بردارد. برای همین ساخت سومین مدرسه را در محله نیاوران شروع کرد، اما اجل امانش نداد و پیش از شنیدن زنگ مدرسه فوت کرد. همان روزها بود که نصیحت های پدرم را برای اینکه پرچم مدرسه سازی را زمین نگذارم در گوشم می شنیدم. به همین دلیل راه او را ادامه دادم و به امید خدا مهر ماه سال آینده به بهره برداری می رسد.»
تاریخ انتشار :۱۳۹۴ يکشنبه ۲۰ دي ساعت 00:00 تعداد بازدید : ۱۲۴۱
 
از مشکلات بعدی مدرسه ای که ساخته اید با خبر شو ید
ساخت مدرسه اتفاق خوبی است، اما بهتر است که رابطه ات را با اولیا و مربیان و دانش آموزان قطع نکنی. این جمله را پدر بارها برایم می گفت و معتقد بود با سرکشی به مدارس ، از مشکلات بعدی مدرسه ای که ساخته ای با خبر می شوی و می توانی برای بهبود وضع آنجا کمک کنی . هنوز این جمله پدر را به یاددارم که می گفت:« اینها مثل فرزندان من هستند، نباید تنها یشان بگذارم .» 
دواد فرزانه درباره پیگری حل مشکلات مدرسه پس از ساخت توسط پدر می گوید:« همیشه پدر را می دیدم که بعد از ساخت مدرسه باز هم به آنجا سر می زد و جویای مشکلات شان می شد. از هیچ کمکی برای بهبود وضع مدرسه ها دریغ نمی کرد. دانش آموزان آنقدردوستش داشتند که توصیف شدنی نیست.» 
داود فرزانه که در سرکشی های پدر به مدارس همیشه کنار تو بوده ، حالا  سعی می کند که خودش همانطور باشد. او دراین باره خاطره ای را تعریف می کند:« چند وقت پیش خبر دار شدم که دانش آموز یکی از مدارس که پدرش را هم از دست داده بیمار شده و مادرش به دلیل تنگدستی نمی تواند هزینه های درمان او پرداخت کند. مادر آن دانش آموز قبول نمی کرد که کمکشان کنم و به سختی راضی اش کردم .امروز مشغول انجام مراحل درمانی آن دانش آموز هستیم که در مقایسه با قبل حال بهتری دارد.»

مردم از صمیم قلب دعایمان می کنند
از قدیم گفته اند که از هر دست بدهی از همان دست می گیری . بگذارید ساده بگویم که خوبی کنی خوبی می بینی و بدی کنی ، بدی می بینی . تقریبا همه ما درستی این جمله را در زندگی مان به وضوح دیده ایم و به حقیقت آن ایمان ایمان آورده ایم. وقتی از فرزانه درباره تاثیر این کار خیر بر زندگی اش می پرسم، پس از چند لحظه سکوت می گوید:« کار خیر کردن را از زمانی که پسر بچه ای بازیگوش بودم از پدرم یادگرفتم . آن روزها دوست داشتم که من گره گشایی کنم. از اینکه می دیدم پدر رابطه خوبی با دوستان و اطرافیان دارد و مورد احترام است لذت می بردم. پدر می گفت فقط برای رضای خدا گره از گرفتاری کسی بازکن . این جمله را همیشه سر لوحه  کارهایم قرار داده ام.  این رفتار و خلق و خوی پدر، روی خانواده تاثیر روانی مثبتی گذاشته و به همین دلیل به لطف خدا همیشه آرامش داشته ایم. از طرفی خدا به رزق و روزی پدرم برکت داد که بدون شک تاثیر همین کار خیر و مدرسه سازی بود. وقتی همراه پدرم در مراسم افتتاحیه مدرسه ها شرکت می کردم ، دانش آموزان و خانواده های آنها آنقدر از صمیم قلب دعا می کردند که آثار مثبت آن خیلی زود در زندگی مان می دیدم. حالا راه پدر را ادامه می دهم و هر سال در مناسبت های خاصی مثل اول مهر به دیدار دانش آموزان مدارس فرزانه می روم. شادی  و خنده های این بچه ها آنقدر دلنشین است که خستگی را ازتن من به در می کند . هر وقت به دیدار آنها می روم تا چند هفته یسر حال هستم.» 
پول مدرسه سازی را خدا ، خودش می رساند
برای انجام کار خیری مانند مدرسه سازی ، خانواده مهم ترین  نقش را ایفا می کند. مرحوم فرزانه ، هم این توفیق را داشت که خانواده مثل همیشه حامی او باشند و تنهایش نگذارند. وقتی از داود فرزانه، درباره همراهی خانواده در مدرسه سازی می پرسم ، توضیح می دهد:« خدا را شکر همراهی و همدلی در خانواده وجود داشته و دارد. وقتی پس از فوت پدر، این موضوع را با خانواده ام در میان گذاشتم آنقدر دلگرمی به من دادند که انگیزه ام چند برابر شد . آنها کمک های فکری خوبی به من می دهند و همین اتفاق باعث شده تا هیچ وقت از سختی های کار دلسرد نشوم. بعضی وقت ها این کمک های فکری از کمک های مالی ارزش بیشتری دارد و دست و پنجه نرم کردن باسختی های راه ممکن می کند. البته پول مدرسه سازی را خدا خودش می رساند و هیچ وقت دستم خالی نشده است. چندین بار پیش آمده که برای خرید مصالح پول کمی داشته ام ، اما به لطف خدا کار لنگ نمی ماند. ایمان پیدا کرده ام نیت کرده خیر باشد خدا خودش بقیه مسیر را هموار می کند. علاوه بر اعضای خانواده ام برادران و خواهرهایم همیشه برای کمک به کارهای ساخت و ساز مدرسه پیشقدم هستند. آنها هم برای به سرانجام رساندن مدرسه ای که پدرمان پایه های آن را بنا کرد مشتاق انجام کار هستند و از هیچ کمکی دریغ نمی کنند. همه ما منتظر روزی هستیم که این مدرسه محل تدریس معلمان و تحصیل دانش آموزان شود و از این طریق روح پدر مرحوم مان را شاد کنیم.»
ایجاد امکانات آموزشی در کنار مدرسه 
درست است که داود فرزانه برای ادامه راه پدر وارد راه ساخت مدرسه شده، اما حالا دلبستگی زیادی به این کار پیدا کرده است. میزان این علاقه مندی آنقدر زیاد است که علاوه بر ادامه دادن مدرسه سازی در آینده قصد دارد کارهای جانبی دیگری هم برای دانش آموزان مدارس انجام دهد. او در این باره می گوید:« کنار مدرسه فرزانه 3 که مشغول ساخت آن هستیم ، زمین بایری قرار دارد که قصد دارم آن را تبدیل به مجموعه فرهنگی و ورزشی کنم تا دانش آموزان از آن استفاده کنند. البته برای این کار عملیات مقدماتی ساخت و ساز راشروع کرده ام تا هر چه زودتر آنجا هم در اختیار دانش آموزان قرار بگیرد. امکانات این مجموعه با تخفیف ویژه و به دانش آموزان ممتاز به طور رایگان ارائه خواهد شد.» 
فرزانه در ادامه توضیح می دهد:«همه تلاش خود را می کنم تا هر چه زودتر ساخت این مدرسه به پایان برسد و در اختیار دانش آموزان قرار بگیرد. بعد از آن باز هم در محله هایی که کمبود امکانات آموزشی دارند به هم محله هایی خدمت می کنم. چرا که با این کار واسطه هم روح پدرم شاد می شود و هم اینکه مدام از کمبودها گله کنیم هنرنیست بلکه باید خودمان هم برای بهبود وضع آموزشی وارد میدان  میدان بشویم.»
 
رضا نیکنام
برچسب ها برچسب ها برچسب هاحاج داوود فرزانه


اخبار مرتبط با این خبر
ردیفتیترتاریخ
1 پرچم مدرسه سازی را زمین نگذار ۱۳۹۴ يکشنبه ۲۰ دي

تا کنون نظری برای این خبر ارسال نشده است
نام:  
پست الکترونیکی:  
نظر شما:  

خبرنامه